Frustraties en Vaticanum II

Er wordt veel gediscussieerd over vaticanum II. Er zijn hierbij grofweg 2 partijen: zij die Vaticanum II een gedrocht vinden en terug willen naar de Tridentijnse Ritus en zij die het geweldig vinden. Ik behoor tot het laatste kamp, hoewel ik een traditionelere viering wel mooi vind.

Ik zal het toelichten:

Vóór Vaticanum II was de mis wereldwijd in iedere kerk, ieder land hetzelfde. Eenheidsworst dus. Dit gaf in missiegebieden spanningen, want de mensen begrepen niet wat ze vierden en hadden niet de mogelijkheid om Latijn te leren. Hoe kun je een vreemde taal leren als je niet eens lezen en schrijven kunt? Dus de mensen wisten niet wat ze deden en de missionarissen hadden moeite om goede catechesatie te geven. Men verlangde ernaar om de H. Mis in de taal van de bevolking te mogen opdragen, zodat de mensen wel zouden weten wat ze doen en hun geloof zou groeien.

Met Vaticanum II werd dit toegestaan. Het Latijn bleef de officiele taal van de Liturgie, maar waar dat plaatselijk wenselijk was, mocht de landstaal gebruikt worden. Gregoriaanse gezangen bleven de norm, maar mochten om dezelfde reden vervangen worden door Bijbels verantwoorde gezangen in de volkstaal.

In het Westen liepen er veel gefrusteerde mensen rond, die het Latijn niks vonden en de Tridentijnse Ritus beklemmend. En nu werd er een mogelijkheid geboden om daar van af te wijken. Geweldig. Weg met die oude troep! We vragen Huub Oosterhuis wat nietszeggende maar fraai klinkende woorden op muziek te zetten en zetten alles overboord. Het credo staat vol met dogma's opgelegd uit Rome dus dat vervangen we door woorden die meer vrijheid bieden. Het Eucharistisch gebed is lang en vervelend en saai en je moet bovendien bidden voor een of ander Popie Jopie die ons alleen maar klein wil houden. Ook maar weg ermee......Wierook? Dat is slecht voor de gezondheid. Moet verboden worden!

Dit is in een notendop hoe veel priesters en een handje vol gelovigen erover dachten. Het gevolg is bekend: kerken liepen leeg en mensen weten totaal niet meer waarvoor de H. Mis bedoeld is. Men wil terug naar de Tridentijnse eenheidsworst die welliswaar onveranderlijk was, maar wel authentiek en vol mystiek.

Maar het kan ook anders.....In een (helaas) klein aantal kerken wordt volledig volgens de normen van na Vaticanum II een mis opgedragen. Maar dan grotendeels in het Latijn, met Gregoriaanse gezangen en met het gezicht van de priester richting de Heer. Als slotzang een in het Nederlands vertaalde lofzang uit de Bijbel of ander gezang passend bij de tijd van het jaar. Dit alles in harmonie en met veel devotie en ondersteund door een preek vol cathechese.

Wie in zo'n kerk binnenkomt, waant zich eeuwen terug. Toch is het moderner dan modern. Want in mijn opinie mogen we blij zijn dat er geen eenheidsworst meer is, maar juist verscheidenheid. Persoonlijk houd ik wel van een viering in het Latijn, maar dat is niet voor iedereen weggelegd. Als er iets is waar ik niet goed van wordt is het een H. Mis met gospel en rock. Maar er zijn genoeg jongeren die dat helemaal het einde vinden. En er zijn ook legio mensen die blij zijn dat ze de H. Mis in hun eigen taal kunnen volgen. Laat die verscheidenheid maar bestaan. Want als je die af zou schaffen, zou je opnieuw gefrustreerde mensen krijgen.

We moeten verder. Verder in verscheidenheid. Zodat iedereen, zonder frustraties, door het contact met God via de H. Mis kan groeien in geloof. Want daar was het allemaal om begonnen. En laten we dat vooral niet vergeten.....