Een bezoekje aan Maria, Troosteres der bedroefden

Ik ben afgelopen vrijdag naar Kevelaer geweest. Daar is na de zoveelste oorlog in 1642 een kapelletje ter ere van Maria gebouwd door ene Busmann met daarin een gravure van O.L. Vrouwe van Luxemburg. Het kapelletje is gebouwd op de kruising van een handelsweg en een pelgrimspad, bij een hagelkruis. Bij een hagelkruis bidt men om Gods zegen voor de vruchten van de aarde en de afwering van rampen.

Al snel kwamen er veel mensen die onder het leven en de oorlog leden naar het kapelletje. Ze vonden er troost bij Maria, die op de gravure "Conxolatrix Afflictorum" wordt genoemd. In goed Nederlands: Troosteres der bedroefden. Kevelaer was een arm stadje en de bedevaartgangers komen als geroepen. Toen de kapel werd gebouwd bevond het zich op Nederlands grondgebied, in het hertogdom Opper-Gelder, bisdom Roermond. Aangezien in Nederland het openbaar uitoefenen van de Rooms-Katholieke godsdienstverboden was, trokken er velen, voornamelijk van boven de grote rivieren, naar Kevelaer toe. En nog.

Naast de kapel(genadekapel) zijn er nu ook een Mariabasiliek, kaarsenkapel waar honderden, duizenden kaarsen worden opgestoken, een moderne Pax-Christikapel, een priesterhuis en een klooster. De middenstand ziet alle pelgrims graag in haar Gäststuben en aterliers met devotionlalia komen. Maar het is lang niet zo gek als in Lourdes. Wel is net als daar de Kapellenplatz plaats van gebed. Midden op het plein is er (nog) geen ruimte voor commercie, slechts voor gebed. Het is er knus en gemoedelijk. Maria's warme blik doorstraalt het hele stadje en de mensen die er wonen, werken en bidden.

Tot zover een beschrijving van Kevelaer. Dan nu een kort verslag van de bedevaart georganiseerd door het Bisdom Groningen-Leeuwarden.

Donderdag avond na het douchen had ik het ban binnen ijskoud en van buiten snikheet. Koorts. Ik had er zin in; de tas was gepakt, alles goed voorbereid en dan dat. Met een antigrippine en een borrel duik ik dan ook rond half 9 het bed in.
's Nachts wordt ik diverse keren badend in het zweed en kuchend wakker, waarna ik er lang over doe weer in slaap te vallen. Als ik om vrijdagmorgen om 5 uur voor de zoveelste keer wakker wordt, krijg ik een half uur later moppers van moeders. Of ik ging er weer in en kwam er pas een hele poos later weer uit, of ik kleedde me aan en donderde op naar Kevelaer. Ik kon niet meer slapen, was onrustig en besloot het laatste.

Half duf stapte ik om kwart over zes in mijn auto om naar Klazienaveen te rijden. Daar zouden we voor we in de bus stapten nog de zegen mee krijgen. Met koppijn en een air van : waar ben ik in 's hemelsnaam aan begonnen? zat ik om zeven uur in de kerk. We kregen niet alleen de zegen, maar ook een tekst uit de 1e brief van de apostel Petrus mee. En aangezien een goed begin het halve werk is, werd de zegenbede afgesloten met "God groet u, zoals bloemen" een Maria lied. Enigszins wat slaperig stapt een gedeelte van ons in de lege bus van Klazienaveen en een ander gedeelte waaronder ik in een bezembus uit Groningen, die het restant wat niet meer in de andere bussen past overal en nergens oppikt. Hierdoor heb ik het geluk naast diaken Glenn ter Veer te komen zitten. Ook tref ik er pastoor Kuipers, mgr. Van den Hende en pastoor Wagenaar. Het kan vanaf dat moment niet meer fout gaan en het is dan ook geen toeval dat ik me vanaf dan tot mijn thuiskomst kiplekker voel.

Onderweg krijgt iedereen een bedevaartboekje uitgereikt en we bidden onder leiding
van Glenn een tientje van de rozenkrans. Bij Cuijk stappen we uit voor toiletbezoek, koffie met gebak en om even de benen te strekken en de nicotinebehoefte aan te vullen. De koffie doet iedereen erg goed en de zon begint haar warmte te laten voelen zodat iedereen een half uurtje later opgewekt en met frisse moed de bus in stapt. We zijn er bijna; nog een half uurtje en dan kan het feest beginnen. Helaas mist onze chauffeur de afslag en moeten we omrijden, waardoor we wat later dan gepland in Kevelaer aankomen.

Hierdoor krijgt ons strakke schema een opdoffertje maar dat mag de pret niet drukken. Een half uurtje later dan voorzien was lopen er 480 mensen uit het Noorden in processie door de Haupstrasse van Kevelaer naar de Mariabasiliek. Al keuvelend, beppend en zeker niet biddend! Dit veranderd als broeder Hugo uit Warfhuizen luidkeels het Weestgegroet begint te bidden. Al snel neemt iedereen het gebed over en we trekken al zingend de basiliek binnen.

Als ik binnenstap, denk ik eerst een afslag te hebben gemist en in de Willibrordus te zijn beland. De basiliek heeft de zelfde bouwstijl en nagenoeg dezelfde kleurstellingen. Als iedereen zit, de priesters, diakens en acolieten hun togen hebben aangetrokken en het gelegenheidskoor de gezangen erin heeft zitten, zet het orgel om tien voor twaalf (had 11:30 moeten zijn) het openingslied "God wil een tempel bouwen" in. We worden welkom geheten door de nieuwe pastoor van Kevelaer die in de 3 maanden dat hij in het bedevaartsoord werkzaam is razendsnel Nederlands heeft geleerd. Vloeiend is het nog niet, maar wel verstaanbaar.

In de plechtige pontificale eucharistieviering die lekker veel Gregoriaans bevat staat Maria centraal. De bisschop heeft het in zijn homilie over het feit dat Maria blindelings een blanco cheque ondertekende om aan God te geven. En dat God daar een gigantisch hoog bedrag op ingevuld had. Maar dat Hij er tevens voor had gezorgd dat haar geestelijke bankrekening navarant hoog was. Ook wij krijgen in ons leven vele blanco cheques te ondertekenen. Het huwelijk, het krijgen van kinderen en het leven zelf; het zijn allemaal blanco cheques. Maar als we er voor tekenen, zal ook onze bankrekening toereikend genoeg blijken te zijn. Als we, net als Maria in geloof durven zeggen: Fiat. Mij geschiede naar Uw woord. Aldus mgr. Eijk. Als ik, na de H. Communie op de tong te hebben ontvangen (waar niemand verbaasd over was of moeilijk over deed) mijn favoriete lied "Wij groeten u, o koningin" nog na zingend omdat het het slotlied was, de basiliek uitloop, voel ik mij vredig, getroost. Tijdens de viering heb ik in gebed alles wat mij op dit moment bezighoud bij Maria gebracht en het is alsof er een last van mijn schouders is gevallen.

Het programma is nu wat verder uitgelopen en we hebben weinig tijd voor de lunch. Het is half twee, terwijl we om 1 uur al zouden lunchen. Niet dat het wat uitmaakt. De kruisweg of Mariaviering van 3 uur zijn facultatief. Totdat de devotionalia die we zullen kopen om 16:45 zullen worden ingezegend is ieder vrij om te doen wat het hart ingeeft. De zon schijnt, de viering was zeer inspirerend en we zijn een gezellig dagje uit. We eten busgewijs zodat ik bij de geestelijkheid aan tafel kom te zitten. Het is een Duitse lunch met een hele grote Schnitzel, aardappels, frietjes, groente, en pudding toe. Bij het eten heb ik een lekker glaasje Moezel gedronken en na het eten was ik dan ook in een vrolijke stemming.

Het was half 3 geworden en ik had nog een klein kwartiertje voor de mensen die de kruisweg zouden willen bidden moesten verzamelen. Ik had me voorgenomen daar aan deel te nemen (hoewel de Mariaviering ook zeer aanlokkelijk was) en wou nog wat kopen. Ik zag een beeldje van Franciscus met de duifjes staan en heb dat, zamen met een kaars voor Reina Schoemaker, weduwe van de verleden week plotseling overleden PW'er in mijn parochieverband Rob Schoemaker, en een kaars voor Marian. Ik was amper buiten, toen de stoet zich, onder leiding van de vicarissen, richting park voor de kruisweg bevond.

Het bidden van de kruisweg vond plaats in een park waarin ook de begraafplaats zich bevind, even buiten het centrum, op loopafstand een klein kwartiertje. De groep was vrij groot en heeft zich in 2 delen opgesplitst: één waarin vicaris Ter Velde voorging en één met vicaris Van Ulden ofm als lei(ij)der. Ik heb er (uiteraard) voor gezorgd bij mijn Franciscaanse broeder ingedeeld te zijn. Het was een indrukwekkende kruisweg, vooral ook omdat de staties steeds heel treffend naar het heden werden doorgetrokken en ze omkranst waren door het Stabat Mater. Vooral de passage over het vastpinnen van iemand trof me. Het uurtje biddend met Maria bij Jezus zijn heeft me goed gedaan. Ik ging met betraande ogen, maar innerlijk gesterkt weer richting centrum.

Daar aangekomen zag ik een rozenkrans hangen (formaatje 56: zo'n hele grote) en besloot die voor Livi te kopen. Voor mijzelf heb ik toen nog een kaart met daarop een Maria gebed door Jozef Ratzinger en de afbeelding van Paus Benedicutus XVI. Ik was net op tijd om alle schatten en mijn thuis aangeschafte boekje over het sacrament van Boete en Verzoening te laten zegenen.

Hierna gingen we naar onze bus terug en kon ieder terug kijken op een mooie en geslaagde dag. En ook ik kwam getroost weer thuis.